Αυτός ο ιός…Της Anne Boyer

[ Δημοσιεύθηκε στις 10 Μαρτίου στο Mirabilary . Μετάφραση: Ροδάνθη Σκουρτέλλη ]

«[] με κομμένη την ανάσα, άφωνοι από τρόμο, βρήκαν το σάβανο και τη νεκρική μάσκα. Τα άρπαξαν με τέτοια βίαιη απρέπεια, για να ανακαλύψουν πως από κάτω δεν υπήρχε τίποτε απτό»

– Edgar Allan Poe, Η Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου

Είναι κρίμα που για να καταλάβουμε όσα λέγονται για αυτόν τον ιό, πρέπει να καταλαβαίνουμε από άλγεβρα. Για πολλούς από εμάς που στερηθήκαμε μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή εκπαίδευση στα μαθηματικά, οι αλγεβρικές έννοιες είναι τόσο ασύλληπτες όσο και τα φαντάσματα. Το να αντιληφθεί κανείς την έννοια της γεωμετρικής προόδου είναι τόσο εύκολο όσο το να αδράξει από το χέρι ένα φάντασμα, ένα άυλο ον. Εντούτοις αυτή τη στιγμή η υγεία των πολλών εξαρτάται από τη γενικότερη ικανότητα να πιστέψουμε στη μελλοντική απτότητα των σημερινών αφηρημένων αλγεβρικών εννοιών.1 Ωστόσο, δεν αρκεί να κατανοούμε μόνο την γεωμετρική πρόοδο, αλλά και τη διαφορά ανάμεσα σε ύπουλες μικρές λεπτομέρειες, όπως η διαφοροποίηση της θανατηφόρας κοινωνικής αποστασιοποίησης από 1.0% σε 0.1%.

Εν τω μεταξύ παγκοσμίως οι ευγονιστές φαίνεται να τρίβουν τα χέρια τους με την προοπτική των θανάτων των ηλικιωμένων, των ασθενών και των φτωχών.

Ο κακεντρεχής αρνητισμός των Trump, Johnson και Bolsanaro αποτελεί το ίδιο ακριβώς δόγμα, που κυριαρχούσε στη μίζερη καθημερινότητα του χθες, αρκούντως φυσικά μεγεθυμένος για να εναρμονίζεται με τη μεγάλη καταστροφή τού σήμερα. Για μια συγκεκριμένη τάξη, η απάλειψη αυτού που θεωρούν ως «μη παραγωγικό» μπορεί να αποτελεί ένα χαοτικό μεν, αλλά όχι κατ’ ανάγκη ανεπιθύμητο ενδεχόμενο. Αυτός είναι και ο λόγος που στις συνεντεύξεις Τύπου βλέπουμε αυτούς τους ανεκδιήγητους, με τα τσιτωμένα κοστούμια κα τα νεκρόμορφα βλέμματα, να αναμασάνε παραπλανητικά διοικητικά μέτρα σχετικά με τον ιό. Αλλά εμείς έχουμε μάθει πια να μην δίνουμε σημασία σε όσα ανακοινώνουν αλλά σε αυτά που κάνουν: παραδείγματος χάριν η Οικονομία ανακουφίζεται με βοήθεια έκτακτης ανάγκης ενώ η Υγεία όχι. Εν τω μεταξύ, η CPAC (Conservative Political Action Conference) έχει γίνει μια fastfashion εκδοχή της Μάσκας του Κόκκινου Θανάτου.

Αυτοί οι ίδιοι τύποι λένε ότι το μόνο που πρέπει να φοβόμαστε είναι ο φόβος, κάτι τέτοιο φυσικά δεν είναι αλήθεια, γιατί ο φόβος είναι αυτός που μπορεί να μας εκπαιδεύσει στην αλληλεγγύη, στη φροντίδα που μπορούμε να αναπτύξουμε ο ένας για τον άλλον. Όντως φοβόμαστε ότι ένας άρρωστος μπορεί να καταλήξει να είναι αυτός που θα νοσήσει, ή ότι η ζωή ενός φτωχού ανθρώπου μπορεί να γίνει ακόμη πιο δυσβάσταχτη, αλλά έτσι αναπτύσσεται η κοινωνική μας εγρήγορση, κάνουμε ό, τι μπορούμε για να τους προστατέψουμε, γιατί πάνω από όλα τρέμουμε μια αυτοαναφορική εκδοχή της ανθρώπινης ζωής που όλοι θα κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους. Προσωπικά δεν με πανικοβάλλει καθόλου αυτό το είδος φόβου, γιατί ο φόβος είναι ένα ζωτικό και καθοριστικό στοιχείο της αγάπης. Και αυτός ο φόβος, τον οποίο εγώ λατρεύω, είναι ιδιαίτερα δικαιολογημένος αυτές τις στιγμές, γιατί είμαστε μπροστά σε έναν κακόβουλο ιό που μεταδίδεται από τους υγιείς και προσβάλλει, και πιθανότατα μπορεί να θανατώσει, τους ήδη ευάλωτους. Για αυτό οι υγιείς και πλέον ανθεκτικοί, με βάση το αξιακό τους πλαίσιο, απαιτείται να αναπτύξουν δράσεις προς όφελος των αδύναμων και ασθενών. Καλούμαστε να σταθούμε αλληλέγγυοι σε όλους, ακόμη και αν είναι εντελώς άγνωστοι. Πρέπει τώρα να υιοθετήσουμε έναν τρόπο ζωής που θα αποτελεί καθημερινή απόδειξη ότι πιστεύουμε πως η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν διαφοροποιείται, και οι ζωές των ασθενών με καρκίνο, των ηλικιωμένων, των ατόμων με αναπηρία, εκείνων που βρίσκονται σε αδιανόητες συνθήκες διαβίωσης, στοιβαγμένοι και εκτιθέμενοι σε υγειονομική απειλή, είναι πολύτιμες.

Η ζοφερή κατάσταση που θα επικρατήσει στις επόμενες ημέρες δεν είναι αναπόδραστη. Μπορούμε να αντιδράσουμε. Μπορούμε να είμαστε επιμελείς στα θέματα υγιεινής, να σταματήσουμε να αφήνουμε απορρίμματα από εδώ και από εκεί για να τα συλλέξουν εργαζόμενοι στις υπηρεσίες καθαρισμού, να απολυμάνουμε τους κοινόχρηστους χώρους μας. Για αυτό το διάστημα, μπορούμε να προσπαθήσουμε να καταναλώνουμε όσο το δυνατόν λιγότερο γίνεται. Μπορούμε –σήμερα, τώρα– να οργανώσουμε δίκτυα αλληλοβοήθειας μεταξύ των υφιστάμενων κοινωνικών μας επαφών, να σχεδιάσουμε πώς θα φροντίσουμε τους ευάλωτους, να ετοιμάσουμε προμήθειες για όσους πιθανόν αρρωστήσουν. Μπορούμε να προσφέρουμε καταφύγιο σε ανθρώπους που δεν έχουν, να προσφέρουμε ψυχολογική υποστήριξη σε όσους πανικοβάλλονται από τις ειδήσεις, να υποσχεθούμε πως θα φροντίσουμε τα κατοικίδια ή τα παιδιά κάποιου που έχει νοσήσει. Μπορούμε να δώσουμε αξιόπιστες πληροφορίες σε όσους έχουν παραπληροφορηθεί. Μπορούμε να προστατεύσουμε όσους αδικαιολόγητα στιγματίζονται και υφίστανται διακρίσεις. Μπορούμε να ράψουμε μάσκες και να φτιάξουμε κουτιά πρώτων βοηθειών και απολύμανσης και να τα μοιράσουμε σε αυτούς που φροντίζουν τους άρρωστους στο σπίτι.

Μπορούμε επίσης να κηρύξουμε γενική απεργία που αυτή τη στιγμή έχει διπλό στόχο, να αρνηθούμε να εργαστούμε, να αρνηθούμε να πάμε σχολείο, να αρνηθούμε να καταναλώσουμε, να μείνουμε σπίτι, να αποτρέψουμε το ενδεχόμενο να νοσήσουμε ή να κάνουμε άλλους να νοσήσουν. Μπορούμε να φωνάξουμε με όλη μας τη δύναμη, να καταδείξουμε σε κάθε μας δράση ότι οι ζωές των ευάλωτων είναι πολύτιμες, ότι οι θάνατοι των ασθενών, των ηλικιωμένων, των φτωχών, των φυλακισμένων είναι πολύτιμες. Οι κρατούμενοι πρέπει να απελευθερωθούν. Οι ηλικιωμένοι πρέπει να δεχτούν κατ’ οίκον φροντίδα. Πρέπει όλοι να βρίσκονται σε ασφαλή στέγαση. Πρέπει να υπάρξει στήριξη στους νοσούντες, να απαλλαγούν από το φόβο πως θα χάσουν την δουλειά τους ή θα πνιγούν στα χρέη εξαιτίας ιατρικών δαπανών. Οι εργαζόμενοι στις υπηρεσίες καθαριότητας, οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης και οι λοιποί φροντιστές πρώτης γραμμής όπως το προσωπικό αποκλειστικής νοσηλείας πρέπει να προμηθευτούν με τον απαραίτητο εξοπλισμό για να παραμείνουν ασφαλείς και υγιείς. Οι επιπτώσεις από την εξάπλωση αυτού του ιού δεν είναι διαφορετικές σε ποιότητα από όσα γνωρίζουμε από το παρελθόν, η διαφοροποίηση είναι στο βαθμό της έξαρσης.

Πρέπει επίσης να ακολουθήσουμε το μέτρο της κοινωνικής αποστασιοποίησης. Η κοινωνική αποστασιοποίηση απαιτεί πίστη: πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε τον αρνητικό χώρο όπως και τον θετικό, να αποδεχθούμε πως ό,τι δεν μπορούμε να κάνουμε –δεν πειράζει– είναι επίσης αποδεκτό. Είμαστε μπροστά σε έναν τόσο περίεργο άθλο, ας συναντηθούμε στο χώρο της διάνοιας. Την ίδια στιγμή, ας κρατήσουμε τα σώματά μας σε απόσταση. Μπορούμε να το κάνουμε. Τα γράφω αυτά γιατί θέλω το καλό μέσα μας να σπάσει τα στρώματα του ηλίθιου μίσους όπου μας έχουνε βυθίσει. Νομίζω ότι μπορούμε να είμαστε καλοί, αλλά πρέπει επίσης να προετοιμαστούμε για να αντιμετωπίσουμε την ενίσχυση του κακού. Η στιγμή που το αόρατο γίνεται ορατό είναι κοντά.

1Μια εξαιρετική μελέτη σχετικών στατιστικών δεδομένων, συνοδευμένων από εντυπωσιακές εκκλήσεις για συναφή μέτρα βρίσκονται σε αυτό το σύνδεσμο https://docs.google.com/document/d/e/2PACX-1vQuHYLsCvNJuzydGL0H6hbRZhUhFeyYIku8HEg7ZIeZ9HRpzKMuJ0JpVXF46F9En466S2M5k82-GIa5/pub?from=timeline&isappinstalled=0&urp=gmail_link

Φωτό: Bryan Myade

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Create your website with WordPress.com
Ξεκινήστε
Αρέσει σε %d bloggers: